CC Antya 1.5
Antya-līlā, Chapter 1, Text 5
জয়তাং সুরতৌ পঙ্গোর্মম মন্দমতের্গতী ।
মৎসর্বস্বপদাম্ভোজৌ রাধা-মদনমোহনৌ ॥ ৫ ॥
মৎসর্বস্বপদাম্ভোজৌ রাধা-মদনমোহনৌ ॥ ৫ ॥
jayatāṁ suratau paṅgor
mama manda-mater gatī
mat-sarvasva-padāmbhojau
rādhā-madana-mohanau
mama manda-mater gatī
mat-sarvasva-padāmbhojau
rādhā-madana-mohanau
Word by word
aajayatām — all glory to; su-ratau — most merciful, or attached in conjugal love; paṅgoḥ — of one who is lame; mama — of me; manda-mateḥ — foolish; gatī — refuge; mat — my; sarva-sva — everything; pada-ambhojau — whose lotus feet; rādhā-madana-mohanau — Rādhārāṇī and Madana-mohana.
Translation
Glory to the all-merciful Rādhā and Madana-mohana! I am lame and ill advised, yet They are my directors, and Their lotus feet are everything to me.