ŚB 6.14.27
Canto 6, Chapter 14, Text 27
श्रीशुक उवाच
इत्यर्थित: स भगवान् कृपालुर्ब्रह्मण: सुत: ।
श्रपयित्वा चरुं त्वाष्ट्रं त्वष्टारमयजद्विभु: ॥ २७ ॥
इत्यर्थित: स भगवान् कृपालुर्ब्रह्मण: सुत: ।
श्रपयित्वा चरुं त्वाष्ट्रं त्वष्टारमयजद्विभु: ॥ २७ ॥
śrī-śuka uvāca
ity arthitaḥ sa bhagavān
kṛpālur brahmaṇaḥ sutaḥ
śrapayitvā caruṁ tvāṣṭraṁ
tvaṣṭāram ayajad vibhuḥ
ity arthitaḥ sa bhagavān
kṛpālur brahmaṇaḥ sutaḥ
śrapayitvā caruṁ tvāṣṭraṁ
tvaṣṭāram ayajad vibhuḥ
Word by word
śrī-śukaḥ uvāca — Śrī Śukadeva Gosvāmī said; iti — thus; arthitaḥ — being requested; saḥ — he (Aṅgirā Ṛṣi); bhagavān — the most powerful; kṛpāluḥ — being very merciful; brahmaṇaḥ — of Lord Brahmā; sutaḥ — a son (born of Lord Brahmā’s mind); śrapayitvā — after causing to cook; carum — a specific oblation of sweetrice; tvāṣṭram — meant for the demigod known as Tvaṣṭā; tvaṣṭāram — Tvaṣṭā; ayajat — he worshiped; vibhuḥ — the great sage.
Translation
In response to the request of Mahārāja Citraketu, Aṅgirā Ṛṣi, who was born of Lord Brahmā’s mind, was very merciful toward him. Because the sage was a greatly powerful personality, he performed a sacrifice by offering oblations of sweetrice to Tvaṣṭā.